Νεπάλ – Everest Base Camp

Σήμερα αναχωρείς από το χωριό Dingboche με νέες δυνάμεις και κατευθύνεσαι προς το Lobuche. Η πορεία γίνεται πιο δραματική, καθώς η γη αρχίζει να θυμίζει σεληνιακό τοπίο, γεμάτο πέτρες, παγετώνες και ξερό αέρα. Περνάς από το μνημείο πεσόντων ορειβατών, ένα συγκλονιστικό σημείο γεμάτο μικρές πλάκες και σημαιάκια, αφιερωμένα σε όσους άφησαν τη ζωή τους κυνηγώντας το όνειρο της κορυφής. Η Lobuche είναι μια μικρή, απομονωμένη τοποθεσία, και η διαμονή εδώ σε φέρνει ακόμη πιο κοντά στο τελικό σου στόχο.

Η πολυαναμενόμενη μέρα έφτασε. Πρώτα φτάνεις στο Gorak Shep, αφήνεις τα πράγματά σου και στη συνέχεια ξεκινάς για το Everest Base Camp. Η διαδρομή είναι σκληρή, αλλά συγκλονιστική. Περπατάς πάνω σε παγετώδη πεδία και σπασμένους βράχους, με τον παγετώνα Khumbu να απλώνεται σαν ζωντανός οργανισμός δίπλα σου. Φτάνοντας στη βάση του κόσμου, στα 5.364 μέτρα, η συγκίνηση είναι έντονη. Εδώ δεν φαίνεται η κορυφή, αλλά νιώθεις την ενέργεια ενός τόπου όπου γεννιούνται όνειρα και γράφονται ιστορίες. Επιστρέφεις στο Gorak Shep για ξεκούραση, με την καρδιά γεμάτη.

Ξυπνάς πριν την αυγή, μέσα στο κρύο και τη σιωπή και ξεκινάς για ένα από τα πιο δυνατά κεφάλαια αυτής της διαδρομής, την ανάβαση στο Kala Patthar. Δεν είναι απλώς μια κορυφή, αλλά το φυσικό σου παρατηρητήριο στα 5.545 μέτρα, εκεί όπου το βλέμμα συναντά το Έβερεστ χωρίς εμπόδια, καθαρά, σχεδόν απόκοσμα. Οι πρώτες ακτίνες λούζουν με χρυσαφένιο φως τις πιο ψηλές κορυφές του κόσμου και για λίγο, όλα στέκονται ακίνητα. Είναι σαν να κρατάς ένα κομμάτι του κόσμου που δεν βλέπουν πολλοί. Εκείνη η εικόνα, εκείνο το φως, χαράζονται μέσα σου για πάντα. Δεν τη φωτογραφίζεις απλώς, αλλά τη νιώθεις με κάθε σου κύτταρο. Κατεβαίνεις σταδιακά προς χαμηλότερο υψόμετρο, με το σώμα σου κουρασμένο, αλλά την ψυχή γεμάτη. Το μονοπάτι σε οδηγεί στο Pheriche, ένα ήρεμο χωριό ανάμεσα σε ανεμοδαρμένες πλαγιές και χαμηλή βλάστηση. Εκεί, αφήνεις λίγο βάρος από τους ώμους σου, παίρνεις βαθιά ανάσα και αρχίζεις να συνειδητοποιείς τι έχεις μόλις ζήσει.

Καθώς κατεβαίνεις προς το Namche, οι αναπνοές γίνονται πιο εύκολες και το βήμα πιο ανάλαφρο. Είναι σαν να έχεις ξαναβρεί τη φυσική σου δύναμη, αλλά αυτή τη φορά με ένα βάρος λιγότερο.. Την αγωνία της ανάβασης. Αναγνωρίζεις τα μέρη που πέρασες, ενώ κάθε εικόνα φιλτράρεται μέσα από τη νέα σου εμπειρία. Όταν φτάνεις ξανά στο Namche, το βλέπεις αλλιώς. Δεν είναι απλώς στάση για ξεκούραση, είναι πλέον σημείο αναφοράς. Ένας τόπος γνώριμος, σχεδόν οικείος. Ένα κομμάτι της διαδρομής σου που τώρα μοιάζει με… επιστροφή στο σπίτι. Μετά το επίτευγμα να φτάσεις στο Everest Base Camp, κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Νιώθεις τη δύναμη που δεν ήξερες ότι είχες, ίσως συγκίνηση, αλλά και περηφάνια που δεν την κραυγάζεις, αλλά τη νιώθεις βαθιά, σαν μια ήρεμη βεβαιότητα ότι έγινες κομμάτι αυτού του βουνού.

Η τελευταία μέρα της πεζοπορίας έχει μέσα της μια αίσθηση αποχαιρετισμού. Βαδίζεις στο γνώριμο πια μονοπάτι που οδηγεί πίσω στο Lukla, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα. Το σώμα διαμαρτύρεται από την κούραση, αλλά η ψυχή νιώθει πλήρης. Κάθε βήμα σε φέρνει πιο κοντά στο τέλος αυτής της μοναδικής διαδρομής, που ίσως δεν θέλεις να τελειώσει. Το βράδυ, το καταφύγιο γεμίζει με μια αδιόρατη γιορτινή ζεστασιά. Δεν χρειάζονται λόγια. Τα βλέμματα, τα γέλια και οι κοινές σιωπές λένε όσα δεν χωράνε σε περιγραφές. Μοιράζεστε ιστορίες από τη διαδρομή, ξανα ζείτε αστείες, αλλά και δύσκολες στιγμές, προσωπικές υπερβάσεις. Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς ότι δεν επιστρέφεις ο ίδιος άνθρωπος. Εσύ και οι υπόλοιποι είστε συνταξιδιώτες σε κάτι που θα θυμάστε για πάντα.

Η πτήση από τη Lukla είναι σύντομη, αλλά γεμάτη σκέψεις. Καθισμένος στο μικρό αεροσκάφος, κοιτάζεις από το παράθυρο τις κορυφές να απομακρύνονται, να μικραίνουν σιγά σιγά, σαν να σε αποχαιρετούν. Και τότε το συνειδητοποιείς.. Ήσουν εκεί. Ανάμεσά τους. Ανέβηκες, περπάτησες, άντεξες, ξεπέρασες τον εαυτό σου. Καθώς το αεροπλάνο σε φέρνει πίσω στην Κατμαντού, νιώθεις πως κάτι μέσα σου έχει αλλάξει. Δεν είσαι ο ίδιος άνθρωπος που ξεκίνησε πριν λίγες μέρες. Είσαι πιο δυνατός, πιο γειωμένος, κουβαλάς μια σοφία που δεν αποκτάται με λόγια, αλλά με βήματα. Το υπόλοιπο της ημέρας σου είναι ελεύθερο για ξεκούραση ή και για ακόμα ένα αγιουβέρδικο μασάζ. *Υπάρχει περίπτωση η πτήση από Lukla αντί να προσγειωθεί στην Κατμαντού, να προσγειωθεί στην Ramechhap. Σε αυτήν την περίπτωση θα χρειαστεί να κάνουμε 7 ώρες οδικώς).

Σήμερα προαιρετικά μπορείς να κάνεις μια εκδρομή στη Bhaktapur (γνωστή και ως Bhadgaun), μία από τις τρεις αρχαίες πρωτεύουσες του Νεπάλ. Μάλλον έτσι θα έμοιαζε η Κατμαντού πριν από την άφιξη του σύγχρονου κόσμου στη χώρα. Ανάμεσα στους πλακόστρωτους δρόμους και τα στενά σοκάκια της Μπακταπούρ, ίσως να δεις γυναίκες να πλένονται στις δημόσιες βρύσες, άντρες με παραδοσιακή φορεσιά να κάνουν βόλτες, αγρότες να κάθονται οκλαδόν στο δρόμο πουλώντας λαχανικά σε καλάθια, πιστούς να πηγαίνουν στα ιερά της γειτονιάς και παντού η καμένη ροδακινί απόχρωση των τούβλων να αντισταθμίζεται από το βαθύ καφέ του σκαλισμένου ξύλου. Συνεχίζουμε προς τη Nagarkot, μια πόλη τοποθετημένη σε μια κορυφογραμμή βορειοανατολικά της Μπακταπούρ, στα 1950 μέτρα που προσφέρει απλόχερα θέα προς τις ψηλότερες κορυφές των Ιμαλαΐων. Εάν δε θέλεις να ακολουθήσεις σε αυτήν την εκδρομή θα έχεις ελεύθερο χρόνο στην Κατμαντού, όπου θα διανυκτερεύσουμε. *Εάν η πτήση από Lukla, χρειαστεί να πραγματοποιηθεί στις 18/05 αντί για τις 17/05, δε θα υπάρχει η δυνατότητα για την προαιρετική εκδρομή στη Bhaktapur – Nagarkot.

Ύστερα από δεκαέξι γεμάτες ημέρες, αυτό το ταξίδι φτάνει στο τέλος του, τουλάχιστον…γεωγραφικά. Γιατί η αλήθεια είναι πως ένα κομμάτι σου θα μείνει για πάντα εκεί. Στα πέτρινα μονοπάτια του Νεπάλ, στην αλληλεπίδρασή σου με τους ντόπιους, στον πρωινό παγερό αέρα των Ιμαλαΐων και στο βλέμμα σου όταν στάθηκες αντικριστά με το Έβερεστ. Και το πιο σημαντικό; Δεν γυρνάς μόνος. Γυρνάς με ανθρώπους που γίνατε συνταξιδιώτες ζωής. Αυτό το ταξίδι δεν ήταν απλώς μια απόδραση. Ήταν μια υπενθύμιση του τι μπορείς να καταφέρεις. Κι αν μπορείς να φτάσεις στο Base Camp του Έβερεστ, μπορείς να σταθείς και απέναντι σε ό,τι σε περιμένει από εδώ και πέρα.